حالا دیگه دو ساله که عقربه های ساعت دارن ثانیه به ثانیه ی نبودنت را به رخم میکشن.اون شب وقتی بهم گفتن حورا رفت فکر کردم تمام این حرف ها یه خوابه که فردا صبح وقتی بیدارشم و برم مدرسه مثل همیشه صدای تورا از راه پله ها میشنوم که داری حرفهات را با هیجان و خنده های همیشگی میزنی...

اما اینبار وقتی وارد مدرسه شدم صدایی جز صدای گریه نشنیدم.و وقتی خودم را به سختی از پله ها بالا می کشیدم چیزی جز صورت خیس از اشک بچه ها را ندیدم.اشک هایی که برای ندیدنت،نشنیدنت و نبودنت می چکید.هر قطره اشکی که از چشمم جدا می شد یکی از خاطرات شیرینت را به من نشان میداد و یادآوری می کرد که هرگز فاصله ها رقیب خاطره ها نخواهند شد.اما...اما من دیگر از تکرار بی شمار این خاطره ها خسته شده ام.

گله نمیکنم از بی خبر رفتن و رفیق نیمه راه شدنت اما بگذار حسودی کنم به تویی که حرفهایمان را میشنوی و ما را می بینی اما من در آرزوی یک لحظه خواب دیدن تو هستم.من برای دیدنت چشمانم را می بندم و برای شنیدن صدایت به سکوت نیازمندم.اما هربار که چشمانم را می بندم تصویرت تارتر می شود و هروقت که سکوت می کنم صدایت دورتر...

پ.ن:میدونم که گفته بودم که دیگه آپ نمیکنم.اما فکر کردم خیلی بی معرفتیه که اگه توی دومین سالگرد کسی که این وبلاگ رو بخاطر اون زدم چیزی ازش اینجا ننویسم.